ای مالک از خشم مردم بترس که نمونه ای از خشم خداوند قهار است.

وصال دولت بيدار ترسمت ندهند

كه خفته اى تو در آغوش بخت خواب زده

ای میهن ای داد

از آشیانت بوی خون می آورد باد

صيد حلال

دخترم

سنت شان بود

زنده به گورت کنند

تو کشته شدی

فکر بلبل همه آنست که گل شد یارش             گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

                                   ....................................

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست        هر کجا  هست  خدایا  به  سلامت  دارش

                  مرنجان دلم را که این مرغ وحشی    /    زبامیکه برخاست مشکل نشیند

                                                                                       طبیب اصفهانی

                                     ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم                ای بیخبر ز لذت شرب  مدام ما

ساقی به نور باده بر افروز جام ما             مطرب بگو که جهان شد بکام ما

حافظ ز دیده دانه اشکی همی فشان    باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

                                                                               حافظ